كه اگر او با يكى از شاهان اين جهان براى يكى از كارهاى دنيا پيمان بسته باشد كه آن را زير نظر مستقيم او انجام دهد چگونه به اين كار راغب ، و در اصلاح و محكم‌كارى آن كوشا و دلش از علاقه و مراقبت نسبت به آن سرشار خواهد بود تا نظر مساعد شاه را به دست آورد ، و اين تنها به سبب وعده‌اى است كه به او داده است ، چه رسد به اين كه با عهد و ميثاق تاكيد شده باشد . بنابر اين نبايد نظر پروردگار متعال را در مرتبه‌اى كمتر از نظر بنده ناچيز او قرار داد ، چه اين دليل نفاق و نشانه شرك مىباشد . و نيز اين دانشمند ما مىگويد : به همين گونه بايد انسان وظيفهء خود را در برابر هر يك از نمازها بر حسب اهميّت و مرتبه‌اى كه دارند در نظر گيرد ، و سنن و آداب آنها را رعايت كند ، و به وظايف و تكاليفى كه شرح داديم بسنده نكند بلكه ديدگاه خود را بالا برد تا آنگاه كه خداوند متعال ابواب معارف خود را به روى او بگشايد ؛ زيرا ابواب فيوضات حضرت حق همواره به روى بندگان گشوده است ، و انوار جود و بخشش او به اندازهء استعداد و قابليّت هر يك از نفوس انسانى بر آنها نازل و و اصل مىشود . قسم دوّم : نوافل يوميّه و غير يوميّه امّا نوافل يوميّه : ( 1 ) در هر شبانه روز سى و چهار ركعت ، يعنى دو برابر نمازهاى واجب روزانه است و با آنها پنجاه و يك ركعت مىباشد . در حديثى از اهل بيت ( ع ) وارد شده كه نشانه‌هاى مؤمن پنج چيز است : « پنجاه و يك ركعت نماز در هر روز زيارت اربعين ، بر خاك گذاشتن پيشانى در نماز ، انگشتر به دست راست كردن و بسم اللّه الرّحمان الرحيم را بلند گفتن . » « 31 » هشت ركعت از نوافل يوميّه را به هنگام ظهر ، هشت ركعت بعد از ظهر ، چهار ركعت پس از مغرب ، دو ركعت نشسته پس از نماز عشاء كه يك ركعت حساب مىشود ، سيزده ركعت پس از نيمه شب تا فجر دوّم كه دو ركعت از آن نافله صبح است به جا

--> ( 31 ) تهذيب ، ج 2 ، ص 17 .